Park Narodowy Huascarán

Czym jest park

Park Narodowy Huascarán powstał w latach 70. XX wieku i obejmuje około 340 000 hektarów Cordillera Blanca, najwyższego tropikalnego pasma górskiego na świecie. Zarządza nim krajowa służba obszarów chronionych SERNANP, a park znajduje się na liście światowego dziedzictwa UNESCO ze względu na górskie krajobrazy i geologię. Nazwę zawdzięcza Huascaránowi, najwyższej górze Peru, liczącej 6768 m.

Park nie jest jednym miejscem, do którego wchodzi się raz. To długi pas wysokich dolin, jezior polodowcowych, skalnych ścian i lodu, z osobnymi drogami dojazdowymi z doliny rzeki Santa. Park opisuje się często jako dom setek lodowców i kilkuset jezior, co wyjaśnia, dlaczego ta sama nazwa pojawia się w tak wielu różnych wycieczkach. Mapę samego pasma znajdziesz w tekście Cordillera Blanca.

Co zobaczysz

Krajobraz zmienia się wraz z wysokością. W niższych dolinach, na około 3000-3500 m, rosną pola, eukaliptusy i rozproszone kępy drzew quenual, wysokogórskiego gatunku z łuszczącą się czerwonawą korą, jednego z najczęściej fotografowanych szczegółów parku. Wyżej zaczynają się łąki, podmokłe halne pastwiska i turkusowe jeziora, a potem morena, goły granit i lodowce.

Dzika przyroda jest obecna, ale rzadko to główny powód przyjazdu. Park wymienia wśród swoich zwierząt kondora andyjskiego, wikunię i niedźwiedzia okularowego, choć spotkanie niedźwiedzia to wielka rzadkość. Wśród roślin jest olbrzymia bromelia Puya raimondii, którą można zobaczyć w okolicy Pastoruri. Większość odwiedzających zapamiętuje raczej połączenie skały, lodu i wody niż jakikolwiek pojedynczy gatunek.

Pogoda decyduje o tym, ile z tego zobaczysz. Szczyty bywają czyste wcześnie rano, a po południu zakrywają je chmury.

Główne sektory

Cztery obszary odpowiadają za większość wizyt z Huaraz. Dolina Llanganuco, do której jedzie się przez Yungay, ma dwa jeziora pod Huascaránem i drogę na przełęcz Portachuelo; to najłatwiejszy sektor, bo wymaga niewiele chodzenia. W tej samej okolicy zaczyna się szlak na Laguna 69, a ta wędrówka jest długa i wymagająca.

Okolica Pastoruri, na południe od Huaraz, to wysoki płaskowyż z cofającym się lodowcem i roślinami Puya raimondii, położony wyżej niż pozostałe cele jednodniowych wycieczek. Quebrada Ishinca, dojście do Churup i inne doliny w pobliżu miasta służą do wędrówek aklimatyzacyjnych, takich jak Laguna Churup.

Nie wszystkie jeziora podlegają temu samemu zarządowi. Niektóre, jak Laguna Parón, są prowadzone lokalnie i mają inne zasady wstępu, więc zapytaj, co obowiązuje w miejscu, do którego chcesz dotrzeć.

Bilety i dojazd

Wstęp do głównych sektorów jest zazwyczaj płatny. Opłatę uiszcza się na posterunku kontrolnym (garita) sektora lub kupuje wcześniej przez oficjalną internetową platformę biletową, a jej wysokość zależy od liczby dni i od tego, czy jesteś odwiedzającym z zagranicy. Ceny pojawiają się w wielu miejscach z różnymi kwotami, więc nie polegaj na liczbie z bloga; aktualną sprawdź w SERNANP lub u organizatora.

Wiele wycieczek zawiera opłatę, a wiele nie. Zapytaj, zanim zapłacisz za wycieczkę, i miej przy sobie paszport. Posterunki mają swoje godziny otwarcia, a w okresach szczytu świątecznego władze wprowadzały dzienne limity odwiedzających w najbardziej obleganych miejscach, więc weekend w porze suchej może wymagać wcześniejszej rezerwacji, niż się spodziewasz.

Większość turystów jedzie z agencją, bo samochód z kierowcą to praktyczny sposób dotarcia na początek szlaków. O co pytać, przeczytasz w tekście wybór agencji trekkingowej.

Dojazd z Huaraz

Do każdego sektora dojeżdża się drogą z Huaraz lub z miasteczek w dolinie, takich jak Yungay, i niemal zawsze w ramach całodniowej wycieczki wyruszającej wcześnie rano. Do Llanganuco i na początek szlaku na Laguna 69 jedzie się długo rano głównie asfaltem, a potem po wyboistym odcinku, a Pastoruri leży w przeciwnym kierunku, na południe od miasta.

Samodzielna podróż jest możliwa lokalnymi minibusami i taksówkami, ale rozkłady się zmieniają, ostatni odcinek biegnie drogą bez nawierzchni, a wycieczka jest prostsza, jeśli masz tylko kilka dni. Wynajęty samochód jest możliwy, lecz stan dróg i wysokość sprawiają, że to zadanie dla doświadczonych kierowców.

Praktyczna zasada brzmi: wyrusz wcześnie. Poranki są pogodniejsze, a godziny powrotu łatwiej dotrzymać, jeśli pojazd rusza o świcie. Zostaw w planie zapasowy dzień na wypadek, gdyby pogoda lub zamknięcie drogi odwołały wypad.

Wysokość i bezpieczeństwo

Huaraz leży na wysokości około 3050 m, a park zaczyna się mniej więcej tam i sięga ponad 6000 m. Nawet sektory jednodniowych wycieczek wznoszą się znacznie powyżej 4000 m, a Pastoruri leży wyżej niż pozostałe. Podróżni jadący prosto z Limy najchętniej odczuwają ból głowy i zadyszkę.

Spędź dwa lub trzy dni w Huaraz i okolicy, zanim wybierzesz się wyżej, i przeczytaj aklimatyzację dla trekkerów oraz chorobę wysokościową. Osoby z chorobami serca, płuc lub krwi powinny porozmawiać z lekarzem, zanim zaplanują aktywne dni.

Górskie środowisko niesie własne ryzyko: słońce na wysokości, nagłe zimno i deszcz oraz śliski grunt. Ubieraj się warstwowo, używaj ochrony przeciwsłonecznej i noś solidne buty, a nagłe nasilenie bólu głowy lub splątanie traktuj jako powód do zejścia w dół. Wędrówki po lodowcach i wspinaczka są wyłącznie dla wykwalifikowanych przewodników.

Kiedy jechać

Pora sucha, mniej więcej od maja do września, daje najczystsze widoki i najtwardsze szlaki, ale to także czas największych tłumów i najzimniejszych nocy. Pora deszczowa, mniej więcej od listopada do marca, przynosi chmury, deszcz i śnieg na wysokości, a drogi bywają trudne. Miesiące pośrednie mogą się sprawdzić, lecz pogoda jest mniej przewidywalna.

W ciągu dnia najwyższe lub najpiękniejsze miejsce zaplanuj na początek. Chmury zwykle gęstnieją od późnego przedpołudnia, a widoki na wielkie szczyty są najlepsze wcześnie.

Fotografowie powinni pamiętać, że park jest rozległy, a światło szybko się zmienia, więc jezioro, które w południe wygląda płasko, w godzinę po wschodzie lub przed zachodem słońca może być wspaniałe, jeśli pozwala na to harmonogram wycieczki.

Z czym to połączyć

Na krótki pobyt połącz jeden łagodny sektor, taki jak Llanganuco, z krótką wędrówką aklimatyzacyjną i dniem na stanowisko archeologiczne Chavín. Pełną listę znajdziesz w tekście co robić w Huaraz, a resztę zaplanuj wokół dni potrzebnych na przyzwyczajenie się do wysokości.

Jeśli chcesz iść dłużej, trekking Santa Cruz to najbardziej znana wielodniowa trasa przez park, która wymaga wcześniejszej porządnej aklimatyzacji. Laguna 69 powinna przyjść po łatwiejszych dniach, nie przed nimi.

Miejsce noclegu ma mniejsze znaczenie niż sposób zaplanowania wczesnych pobudek; dzielnice opisuje tekst gdzie spać w Huaraz. Przed rezerwacją napiętych planów sprawdź sytuację ze strajkami i blokadami dróg.