Het Nationaal Archeologisch Museum Brüning staat in het stadje Lambayeque, een korte rit ten noorden van Chiclayo, aan de Avenida Huamachuco. Het is het oudere en rustigere van de twee grote musea van het stadje, met keramiek, textiel en een Gouden Zaal die laat zien hoe de Lambayeque (Sicán)-cultuur edelmetaal bewerkte. Reken op ongeveer twee uur, ga met een gids of lees je vooraf in, want de bordjes zijn summier, en combineer het met het nabijgelegen museum van de Koninklijke Graven van Sipán.
Kaart
Wat voor museum het is
Het Nationaal Archeologisch Museum Brüning (Museo Arqueológico Nacional Brüning) is een staatsmuseum in Lambayeque, het oude stadje zo'n 10 km ten noorden van Chiclayo. Het noemt zichzelf het eerste regionale museum van Peru en behandelt de culturen van de noordkust in één gebouw, van de eerste landbouw- en aardewerksamenlevingen via Cupisnique, Moche en Lambayeque tot de Chimú en de Inca.
Het is makkelijk te verwarren met de buurman. Het museum van de Koninklijke Graven van Sipán is een nieuwer gebouw dat aan één ontdekking is gewijd, de Moche-heerser die bij Huaca Rajada werd gevonden. Het Brüning is breder en ouder van opzet: een algemeen archeologisch museum waarin één graf slechts een deel van het verhaal is. Beide staan in hetzelfde stadje en worden meestal samen bezocht, maar ze stellen andere vragen, en in het Brüning zie je het best hoe de culturen van de regio op elkaar volgen.
De Duitser die het begon
Het museum is genoemd naar Hans Heinrich Brüning, een Duitse ingenieur en etnograaf, in Peru bekend als Enrique Brüning. Hij kwam in de jaren 1870 naar Peru, werkte op een suikerplantage bij Chiclayo en verzamelde tientallen jaren aardewerk, metaalwerk en textiel van de noordkust, terwijl hij de sites fotografeerde en tekende. Hij leerde ook de Muchik-taal van de kust en publiceerde er een woordenboek van.
Een deel van zijn verzameling werd verkocht aan de Peruaanse staat, en begin jaren twintig werd het museum gevestigd in zijn huis in Chiclayo, met Brüning als eerste directeur. In 1966 verhuisde het naar het huidige, speciaal gebouwde pand in Lambayeque. De collectie is sindsdien gegroeid door inbeslagnames, schenkingen en nieuwe opgravingen, zodat het museum nu de ruim honderd jaar oude selectie van een verzamelaar mengt met vondsten uit recente opgravingen. Brünings foto's en tekeningen hebben een eigen zaal, een nuttig document van sites zoals ze eruitzagen vóór de moderne schade.
Het gebouw en de tuin
Het gebouw is een modern blok van vier verdiepingen uit de jaren zestig, sober en functioneel, met een muurschildering aan de voorkant en een tuin eromheen. In de tuin staat een standbeeld van Naylamp, de legendarische stichter van de Lambayeque-dynastie, die volgens de plaatselijke overlevering met zijn hofhouding over zee aankwam en de valleien bevolkte. Op de binnenplaats bij de ingang zijn een groot reliëf van die landing en een groot groen beeld van een gekroonde godheid goede startpunten, want ze introduceren de mythe waar latere zalen naar verwijzen.
Op de begane grond vind je de inleiding en de Brüning-zaal, en daarna lopen de tentoonstellingen omhoog door de periodes, waarbij de hogere niveaus de cultuur van de regio volgen van het verre verleden tot nu, met onder meer muziek, geloof en geneeswijze. De opzet is ook zonder gids makkelijk te volgen, en de trappen vormen een duidelijke lus. Een garderobe en een winkel horen bij de voorzieningen, handig als je met een tas komt.
De Gouden Zaal
De Gouden Zaal is voor veel reizigers de reden om te komen. Volgens de eigen presentatie van het museum bevat hij ongeveer 500 voorwerpen van goud, zilver en edelstenen, waaronder borstplaten, kettingen, ceremoniële maskers en hoofdtooien, met stukken uit de Moche- en Lambayeque-periode en enkele voorwerpen die verband houden met het graf van de Heer van Sipán.
Wat opvalt is het vakmanschap, meer dan het gewicht van het metaal. Gehamerd plaatwerk, gieten, solderen en inleggen met schelp en steen hoorden allemaal tot het repertoire van de goudsmeden van het noorden, en de sieraden zijn zelden eenvoudig: ze dragen de gezichten, vogels en gehoektande figuren van de religie van de noordkust. De Lambayeque (Sicán)-cultuur, die grofweg tussen de 8e en 14e eeuw bloeide, is de bekendste goudbewerkingstraditie van deze kust, en het kenmerkende masker met amandelvormige ogen is het beeld dat de meeste mensen met Peruaans goud verbinden.
De priesteres van Chornancap
Een hoogtepunt van de afgelopen jaren is het graf van de Priesteres van Chornancap, een hooggeplaatste vrouw uit de Lambayeque-elite van ongeveer de 12e tot 13e eeuw na Christus, eind 2011 gevonden in het tempelcomplex Chotuna-Chornancap vlak bij de kust. Haar graf, met offergaven van metaal en textiel, wordt in het museum getoond als reconstructie en als voorwerpen, en de ontdekking trok landelijke aandacht omdat ze liet zien dat een vrouw de hoogste religieuze en politieke rang kon bekleden.
De interpretatie van een zo recente vondst is nog in beweging, en de bordjes van het museum en de publicaties van de onderzoekers zijn de gezaghebbende bronnen. Zie de priesteres als bezoeker als tegenhanger van de heer van Sipán, die Moche was en ongeveer duizend jaar eerder leefde. Samen op dezelfde middag bekeken laten de twee graven zien hoe de heersers van de kust veranderden in kleding, metaal en symbool, maar vasthielden aan het idee dat macht eindigde in een rijk uitgerust graf.
Keramiek, textiel en het dagelijks leven
Haast je niet langs de lagere verdiepingen naar het goud. Het keramiek omvat de kruiken met beugelhals, portretvaten en gemodelleerde dieren van de Moche, evenals het donkere, gepolijste zwarte aardewerk van latere periodes, en de textielvitrines laten zien wat in de droge kustwoestijn bewaard blijft, waar stof eeuwenlang kan meegaan. Veel stukken tonen het gewone leven, zoals visserij- en rituele taferelen, en de kleine rieten bootjes, caballitos de totora, die aan deze kust nog steeds worden gebruikt, verbinden de tentoonstelling met het heden.
Wil je dezelfde wereld vanuit een andere hoek vergelijken, dan heeft het Larco-museum in Lima de grotere verzameling Moche-aardewerk, terwijl de sites waar deze voorwerpen vandaan komen, zoals Huacas de Moche en Chan Chan bij Trujillo, op hun eigen pagina's staan. Het Brüning is het museum dat ze op volgorde zet.
Vanuit Chiclayo naar het museum
Lambayeque is een korte rit van Chiclayo, ongeveer 20 minuten met het gewone lokale vervoer, en een taxi zet je het makkelijkst voor de deur af. Bussen en minibusjes rijden de hele dag tussen de twee plaatsen, en de meeste stoppen op een of twee straten van het museum, dus zeg de chauffeur dat je naar het museum wilt. Het museum staat aan de Avenida Huamachuco, en het museum van de Koninklijke Graven ligt een paar straten verderop, dus je kunt van het ene naar het andere lopen. Bekijk de busopties als je vanuit Lima of Trujillo in het noorden aankomt.
Lambayeque zelf is een klein stadje dat een korte wandeling waard is, dus een wandeling tussen de twee musea is geen verloren tijd. De hitte is echt, vooral rond het middaguur, dus neem water en een hoed mee.
Het bezoek plannen
Reken op ongeveer twee uur in het Brüning, meer als je alles wilt lezen en het textiel goed wilt bekijken. De twee musea samen vullen een hele dag, en veel bezoekers doen eerst het museum van Sipán omdat dat spectaculairder is, met het Brüning als rustiger tweede stop. De ochtend is het beste moment, vóór de hitte en voordat de tourgroepen van de kust aankomen.
Openingsdagen en -tijden, de toegangsprijs, de dagen met gratis toegang en de sluitingsdagen rond nationale feestdagen worden door het Ministerie van Cultuur vastgesteld en zijn veranderd, dus controleer ze op de dag voor je reis. De toegang was bescheiden en fotograferen is in het Brüning toegestaan geweest maar niet in het museum van Sipán, al kunnen de regels veranderen. De bordjes zijn kort, dus een plaatselijke gids of eerst de pagina over het museum van Sipán en het noordelijke reisschema lezen loont. Neem klein geld mee, zoals uitgelegd in geld in Peru.
Waarmee te combineren
Voor een dag rond Lambayeque is de gebruikelijke volgorde: 's ochtends één museum, een uitgebreide lunch met noordelijke keuken en 's middags het tweede museum, zoals beschreven in eten in het noorden. De excursies vanuit Chiclayo naar de leempiramides en het droge bos passen bij een tweede dag.
Verder landinwaarts heeft Leymebamba een museum met mummies en textiel van een andere, hooglandcultuur, en Cajamarca biedt een koloniaal stadje met eigen archeologie. Samen met Trujillo maakt het Brüning een museumroute langs de noordkust compleet die begint bij de Moche en eindigt bij de Lambayeque en de Chimú.
Waar slapen
-
Zoek hotels
Chiclayo
Uitvalsbasis voor de graven van Sipán, piramides en de keuken van het noorden
Veelgestelde vragen
Is het Brüning-museum de moeite waard als ik het museum van Sipán zie?
Ja, als je de tijd hebt. Het museum van Sipán toont één koninklijk graf in de diepte, terwijl het Brüning de hele opeenvolging van noordelijke culturen behandelt en de Gouden Zaal en de priesteres van Chornancap heeft. Heb je maar tijd voor één, dan kiezen veel bezoekers het museum van Sipán.
Hoe lang duurt het Brüning-museum?
Ongeveer twee uur is gebruikelijk, iets meer als je de bordjes leest en tijd neemt voor het textiel. Beide musea van Lambayeque op dezelfde dag bezoeken kan en vult een hele uitstap vanuit Chiclayo.
Hoe kom ik van Chiclayo bij het museum?
Neem een lokale bus of minibus naar Lambayeque, ongeveer 20 minuten, of een taxi. Het museum staat aan de Avenida Huamachuco, en het andere grote museum ligt een paar straten verderop.
Mag ik foto's maken in het Brüning-museum?
Volgens meldingen is fotograferen binnen toegestaan geweest, anders dan in het museum van de Koninklijke Graven van Sipán. Regels, en eventuele kosten voor camera's of flits, kunnen veranderen, dus vraag het bij de ingang en gebruik nooit flits op textiel.
Heeft het museum informatie in het Engels?
De informatie is beperkt en de bordjes zijn kort, dus een plaatselijke gids voegt veel toe. Het helpt om eerst de pagina's over Sipán en Chiclayo te lezen en wat Spaans te kennen.
Wie was Brüning?
Hans Heinrich Brüning was een Duitse ingenieur die zich in het noorden van Peru vestigde, tientallen jaren oudheden verzamelde en sites fotografeerde, en de Muchik-taal leerde. Een deel van zijn verzameling werd de basis van dit museum.
Is het Brüning-museum elke dag open?
Niet per se. Bronnen noemen verschillende openingsdagen en -tijden, en het museum is op bepaalde data gesloten geweest, dus controleer de lijst van het Ministerie van Cultuur of vraag het ter plekke voordat je gaat, vooral op maandag en rond nationale feestdagen.
