Trekking do Choquequirao

Dlaczego warto

Choquequirao często nazywa się siostrą Machu Picchu: to królewska rezydencja lub kompleks ceremonialny z tarasami, placami i figurami lam wkomponowanymi w stok góry, z widokiem przez kanion na ośnieżone szczyty. Odsłonięto tylko jego część, reszta pozostaje pod roślinnością. Wyjątkowa jest tu mała liczba ludzi. Wiele dni ruiny odwiedza zaledwie garstka osób, co w Machu Picchu byłoby niemal nie do pomyślenia.

Cena to wysiłek. Nie ma pociągu ani autobusu: na stanowisko dochodzi się pieszo, przez gorące, suche zbocza kanionu, a potem w górę na chłodny, mglisty grzbiet, a dni marszu są długie.

Standardowy trek czterodniowy

Transport zawozi z Cusco do Cachory, położonej na wysokości około 2900 m, w około cztery do pięciu godzin jazdy. Pierwszego dnia idzie się grzbietem, a potem schodzi do obozu nad rzeką Apurímac, na wysokość około 1500 m, czyli około 1500 m w dół na dystansie 15 km lub więcej. Drugi dzień zaczyna się gorącym, stromym podejściem o około 1500 m w stronę okolicy stanowiska, z obozami na wysokości około 3000 m. Do ruin zwykle dociera się po południu lub następnego ranka.

Trzeci dzień upływa na zwiedzaniu ruin i może obejmować tarasy oraz figury lam. Powrót wiedzie tą samą drogą: w dół do kanionu i znów w górę ostatniego dnia. Wielu piechurom zejście i podejście tak samo dają się we znaki kolanom i nogom.

Trasa przedłużona prowadzi dalej za Choquequirao przez wysokie przełęcze w stronę Machu Picchu i zajmuje około ośmiu lub dziewięciu dni. To poważna wyprawa wielodniowa, wymagająca bardzo dobrej kondycji i dobrego operatora.

Sezon, kondycja i dojazd

Pora sucha, mniej więcej od maja do września, to praktyczny termin, z najbardziej stabilną pogodą. W porze deszczowej, mniej więcej od listopada do marca, deszcz sprawia, że ścieżki są błotniste i niebezpieczne, osuwiska mogą blokować drogi, a wielu operatorów w ogóle nie organizuje treku. W kanionie jest gorąco o każdej porze roku, więc skrajne temperatury są częścią trasy.

Wymagania kondycyjne są wyższe niż na trasie Lares czy klasycznym Szlaku Inków. Trzeba umieć iść od sześciu do dziesięciu godzin w kolejne dni, ze stromymi podejściami i zejściami. Warto trenować długie marsze po wzgórzach, także w dół. Dojazd i zaplecze się zmieniają, a w okolicy pojawiały się plany łatwiejszego dostępu.

O co zapytać operatora

Zapytaj, ile dni zaplanowano i czy jest dzień odpoczynku przy ruinach, jaka jest wielkość grupy, jak traktowani są muły i poganiacze oraz jakie zaplecze mają obozy. Upewnij się, że cena obejmuje bilety wstępu na stanowisko, posiłki, namioty i transport do Cachory i z powrotem, i poproś o plan ewakuacji. Jeśli chcesz kontynuować do Machu Picchu, zapytaj, jak zorganizowane są ostatnie etapy i bilety. Ponieważ trasa jest odludna, wybierz doświadczonych lokalnych przewodników, a nie najtańszą opcję.

Co zobaczyć na stanowisku

Odsłonięte obszary obejmują duży centralny plac, szereg platform, kompleks rytualny lub administracyjny, a poniżej głównej grupy mur tarasowy ozdobiony białymi kamiennymi lamami. Wykopaliska trwają, a niektóre części są zamknięte lub w renowacji, więc to, co zobaczysz, zależy od roku. Górne sektory dają szerokie widoki w dół na kanion i na ośnieżone szczyty po drugiej stronie.

Łatwo zaniżyć potrzebny czas. Stanowisko rozciąga się na stromym grzbiecie, a przemieszczanie się między sektorami na tej wysokości wymaga wysiłku. Wielu piechurów uważa, że pełny dzień przy ruinach to minimum, a trek, który dociera tam po południu i wyrusza wcześnie następnego ranka, omija to, co najlepsze. Zapytaj operatora, ile czasu naprawdę będziesz tam mieć i czy w programie jest dzień odpoczynku.

Choquequirao w porównaniu z Machu Picchu i Ausangate

Machu Picchu to kompletna, odrestaurowana cytadela z biletami, wejściami o wyznaczonej godzinie i tłumami. Choquequirao jest w połowie odsłonięte, częściowo zarośnięte i niemal puste, a dociera się tam tylko po długich dniach marszu. Jeśli chcesz zobaczyć najsłynniejsze stanowisko Inków, logistyka pociągu jest znacznie prostsza. Jeśli chcesz poczuć skalę imperium z dala od tłumów, Choquequirao nie ma odpowiednika.

Wśród wymagających opcji z Cusco trudnością zbliża się do Ausangate, ale w zupełnie innym krajobrazie: gorący, stromy kanion zamiast zimnego, wysokiego płaskowyżu. Trek Salkantay to bardziej dostępny kompromis dla osób, które chcą górskich widoków i dobrze zorganizowanej trasy.

Jedzenie, woda i życie w obozie

Ponieważ kanion jest suchy i gorący, ważne jest gospodarowanie wodą. Operatorzy zwykle zapewniają wodę przegotowaną lub uzdatnioną, ale na szlaku miej przy sobie co najmniej dwa litry i uzupełniaj zapas w miarę potrzeby. Jedzenie przygotowuje kucharz, a niosą je muły; menu jest proste i sycące. Obozy na dnie kanionu są ciepłe i pełne owadów o zmierzchu, a te przy ruinach chłodne i często wilgotne od mgły.

Zabierz lekką, szybkoschnącą odzież na zejście i ciepłe warstwy na grzbiet, a także czołówkę na wczesne starty i późne kolacje. Ponieważ na trasie jest niewiele usług, miej przy sobie drobną gotówkę na lokalne stoiska i napiwki. O tym, co zabrać, przeczytasz w artykule ekwipunek, a o tym, co powinna obejmować cena, w artykule wybór agencji.