Trekking Lares

Czym wyróżnia się Lares

Na Lares idzie się tyle samo dla ludzi, co dla widoków. Szlak prowadzi przez wspólnoty keczuańskich rolników i pasterzy, gdzie tkactwo to wciąż codzienne rzemiosło, a lamy i alpaki pasą się na wysokich pastwiskach. Wiele programów obejmuje postój w spółdzielni tkackiej albo wizytę w szkole lub w domu, co pozwala zajrzeć w życie w wysokich górach.

Krajobraz jest zróżnicowany: jeziora, wysokie łąki, ciche doliny, a w pogodne dni widoki na ośnieżone szczyty. Brakuje tu lodowcowego rozmachu Salkantay i kamiennych budowli Szlaku Inków, ale jest ciszej i bez pośpiechu. Jeśli chcesz zobaczyć, jak ludzie żyją i pracują na wysokości, to bodaj najbardziej satysfakcjonujący z trekkingów spod Cusco. Naturalną bazą wypadową jest Święta Dolina Inków.

Etapy

Trasy się różnią, ale schemat jest podobny. Pierwszy dzień zaczyna się dojazdem z Cusco lub Świętej Doliny Inków na początek szlaku, czasem z postojem przy samych gorących źródłach w Lares, a potem łagodnym marszem około 10 km wzdłuż rzeki i podejściem do obozu na wysokości mniej więcej 3800-3900 m. Drugi dzień to główne podejście na przełęcz na około 4400 m, z widokami na jeziora i szczyty, i długie zejście do obozu lub noclegu w wiosce u gospodarzy.

Trzeci dzień jest zwykle łatwiejszy: zejście przez pola uprawne do wsi, skąd transport zabiera do Ollantaytambo, a stamtąd pociąg jedzie do Aguas Calientes. Machu Picchu czeka następnego ranka. Krótszy wariant kończy się w Ollantaytambo bez dalszej drogi, a dłuższy dodaje dzień odpoczynku lub kolejną przełęcz.

Dla kogo i kiedy jechać

Lares jest dla osób, które chcą pierwszego trekkingu wielodniowego bez najtrudniejszych dni, dla rodzin ze starszymi dziećmi, które dobrze chodzą, i dla każdego, kto nie dostał zezwolenia na Szlak Inków. Przemówi też do tych, którzy cenią kontakt z kulturą bardziej niż widoki wielkich szczytów. Mniej pasuje do podróżnych, którzy szukają dramatycznych lodowców albo szlaku pełnego archeologii.

Najlepsza jest pora sucha, mniej więcej od maja do września: pogodne dni i zimne noce. Miesiące deszczowe, mniej więcej od listopada do marca, przynoszą deszcz, błoto i chmury, a część wyjazdów jest odwoływana. W wysokim sezonie szlak jest znacznie spokojniejszy niż Szlak Inków czy Salkantay, choć odwiedza go więcej osób niż kilka lat temu.

Rezerwacja i o co pytać

Lares nie jest objęty dziennym limitem zezwoleń jak Szlak Inków, więc oferuje go wielu organizatorów, a jakość bywa różna. Zapytaj, jak zorganizowane są wizyty u wspólnot i czy wioski dostają uczciwą część dochodu, ile osób liczy grupa, jak traktowani są tragarze i poganiacze mułów oraz co obejmuje cena: bilety na pociąg, wstęp do Machu Picchu, posiłki, nocleg w namiotach lub u gospodarzy. Potwierdź, kto kupuje bilet do Machu Picchu i na jaką datę, bo bilety mają limity i w wysokim sezonie mogą się wyprzedać.

Gorące źródła i dolina Lares

Wiele programów zatrzymuje się przy łaźniach termalnych w miasteczku Lares, na początku lub na końcu pierwszego dnia. Baseny to mile widziana przerwa dla zmęczonych nóg, a położenie w zielonej dolinie kontrastuje z gołą przełęczą wyżej. Udogodnienia bywają różne, a wstęp zwykle opłaca się osobno, więc sprawdź, czy jest wliczony, i zabierz ręcznik oraz strój kąpielowy, jeśli postój jest w planie.

Sama dolina to pracujący krajobraz: pola ziemniaków i komosy ryżowej, tarasy i małe gospodarstwa. W porze suchej możesz zobaczyć prace żniwne, a wieczorem wioski spowija dym z kuchni. Część programów korzysta z obozu wspólnoty z jadalnią, inne z noclegu u gospodarzy w prostych łóżkach, więc zapytaj, który wariant cię czeka. Niezależnie od opcji przewodnik powinien umieć wyjaśnić, co wspólnota otrzymuje z twojej wizyty.

Lares na tle innych trekkingów spod Cusco

Najwięcej archeologii i najwięcej regulacji to Szlak Inków; Salkantay daje lodowce, wyższą przełęcz i bardziej stromy drugi dzień; Lares oferuje kontakt z życiem w górach i najłatwiejszy marsz. O różnicach między dwoma pierwszymi przeczytasz w artykule Szlak Inków czy Salkantay; Lares leży wyraźnie po łagodniejszej stronie.

Jeśli martwisz się zimnem, w Lares obozy i przełęcz leżą niżej, choć noce w porze suchej nadal są bliskie zera lub poniżej. Jeśli chcesz zakończyć z przytupem, pamiętaj, że do Machu Picchu przyjeżdżasz pociągiem, a nie przychodzisz pieszo, więc brakuje poczucia pieszego wejścia. Dla niektórych to uczciwa cena za spokojniejszy, bardziej ludzki trekking.