Pinkuylluna to górski grzbiet tuż za miasteczkiem Ollantaytambo, na którego stoku stoją rzędy inkaskich kamiennych spichlerzy (*qollqas*). Podejście z uliczek miasteczka jest krótkie, ale strome i odsłonięte; zwykle podaje się je na mniej więcej 30 do 60 minut w jedną stronę, a wstęp opisuje się zazwyczaj jako bezpłatny, choć warto to potwierdzić na miejscu. Daje najlepszy widok na miasteczko i leżącą naprzeciw twierdzę i jest spokojniej niż na głównym stanowisku. Idź wcześnie, zabierz wodę i ochronę przed słońcem, a z powodu wysokości nie spiesz się.
Mapa
Czym jest Pinkuylluna
Pinkuylluna to strome wzgórze wznoszące się po północnej stronie wsi Ollantaytambo, naprzeciw tarasowego wzgórza świątynnego opisanego w artykule o twierdzy. Na jego zboczu stoi kilka grup prostokątnych kamiennych budynków ze szczytowymi ścianami i małymi oknami. To inkaskie spichlerze, zwane po kecziuańsku *qollqas*, w których przechowywano zboże, ziemniaki i inne płody dla państwa oraz dla posiadłości, którą utrzymywali tu władcy Inków.
Budynki nie były osobnym miastem ani nigdy nie służyły za domy. To magazyny działającej królewskiej posiadłości, a wysiłek rekompensuje ich położenie: wysoko, na zimnym, wietrznym stoku, z widokiem wprost przez dolinę na główne stanowisko. Pinkuylluna nie ma własnego hasła w większości opracowań i zwykle traktuje się ją jako część szerszego kompleksu Ollantaytambo, więc nie licz na kasę biletową, muzeum ani długą oznakowaną trasę.
Dlaczego spichlerze stoją tak wysoko
Położenie było wyborem projektowym. Wyżej jest zimniej i bardziej wietrznie, a Inkowie wykorzystywali to, by zapasy nie gniły. Hasło o Ollantaytambo w Wikipedii zauważa, że wysokie, wietrzne i zimne położenie spichlerzy chroniło ich zawartość przed zepsuciem, a budynki miały wentylację: zboże wsypywano oknami od strony wyższej części stoku, a wybierano oknami od strony niższej.
Ze ścieżki łatwo to zrozumieć. Ściany zbudowano z kamieni polnych na zaprawie z błota, z drzwiami i oknami zwróconymi pod wiatr, a grupy budynków ułożono jedna nad drugą na stoku. W państwie Inków takie magazyny przechowywały nadwyżki z tarasów poniżej i żywiły robotników, żołnierzy i uroczystości, więc zespół spichlerzy tej wielkości świadczy o ważności Ollantaytambo.
Wycieczki i atrakcje
Do zarezerwowania online, wybrane na podstawie opinii podróżnych.
-
Od €107 za osobę
Ollantaytambo
Prywatna wycieczka po Świętej Dolinie w swoim tempie
-
Od €107 za osobę
Ollantaytambo
Wycieczka z Ollantaytambo do Moray, Maras i Chinchero
-
Wycieczka jednodniowa Od €54 za osobę
Ollantaytambo
Wycieczka quadem do Moray i Maras z Cusco, z degustacją
-
Od €65 za osobę
Ollantaytambo
Półdniowa wycieczka do Maras i Moray z Ollantaytambo
Podejście
Ścieżka zaczyna się na skraju starego miasteczka, przy ulicy prowadzącej w górę od placu, gdzie początek zaznacza tablica i kamienne schody. Mapy nie zawsze umieszczają wejście we właściwym miejscu, więc stań twarzą do wzgórza i szukaj schodów zamiast ślepo iść za pinezką. Po pierwszych stopniach trasa wspina się zakosami, miejscami po nierównym kamieniu i luźnej ziemi.
Opublikowane szacunki podejścia mocno się różnią, od około 30 minut dla sprawnego piechura po godzinę lub więcej, a niektórzy turyści, którzy zatrzymywali się przy każdym spichlerzu, podają dwie godziny na całą wizytę. Rozsądnie jest więc zarezerwować od jednej do dwóch godzin w obie strony, wraz z czasem na górze. Na wysokości około 2790 m n.p.m. miasteczko leży niżej niż Cusco, ale stok jest stromy, więc odpoczywaj często. Wyższe partie są trochę trudniejsze niż niższe, a ostatni odcinek do najwyższej grupy dla niektórych oznacza wspinaczkę.
Co zobaczysz na górze
Pierwszą nagrodą jest widok. Ze spichlerzy patrzysz w dół na dachy i siatkę wąskich uliczek miasteczka, które zachowało inkaski plan ulic, a w poprzek na tarasy i Świątynię Słońca na drugim wzgórzu. To dobre miejsce, by zrozumieć układ przed zwiedzaniem głównego stanowiska lub po nim: rzeka, twierdza, miasteczko i wylot doliny mieszczą się w jednym kadrze, a poniżej widać linię kolejową.
Wyżej grupy spichlerzy stoją na półkach skalnych i można chodzić między murami, zaglądać w drzwi i oglądać grubość kamiennych ścian. Ponad spichlerzami wielu zwiedzającym pokazuje się kształt na skalnej ścianie po drugiej stronie doliny, popularnie zwany twarzą Inki albo Tunupa, w niektórych relacjach przedinkaskim bóstwem. To raczej lokalne wierzenie i tradycja niż ustalenie archeologii, a kształt najtrudniej dostrzec w południe, łatwiej przy niskim słońcu. Uważaj przy urwiskach, bo półki są wąskie i nie mają barierek.
Bilety i dostęp
Źródła w większości opisują szlak do spichlerzy Pinkuylluna jako bezpłatny, bez kasy biletowej, a niektóre dodają, że na początku mogą poprosić o wpis do księgi oraz że szlak jest otwarty w ciągu dnia. Inaczej jest z główną twierdzą, objętą cusqueńskim biletem turystycznym (*boleto turístico*); jak to działa, przeczytasz na stronie o twierdzy. Czy na szlak Pinkuylluna potrzebny jest bilet i czy strażnik go sprawdza, podawano niespójnie, więc zapytaj w hotelu lub w informacji turystycznej w miasteczku, zanim ruszysz.
Nie licz też na stałą godzinę zamknięcia. Godziny, zasady, a nawet trasa mogą się zmieniać po deszczu, remontach lub pracach konserwatorskich, a władze mogą ograniczyć dostęp do murów. Trzymaj się ścieżek, nie wchodź na mury spichlerzy i nie zabieraj kamieni ani pamiątek.
Kiedy iść i co zabrać
Idź wcześnie rano. Stok przez większą część dnia jest wystawiony na słońce, cienia prawie nie ma, a pod koniec przedpołudnia w porze suchej, mniej więcej od maja do września, robi się gorąco; poranki są wtedy zimne, a dni pogodne. W porze deszczowej, mniej więcej od listopada do marca, kamienne schody są śliskie, a grzbiet może tonąć w chmurach, i mokra ścieżka to główny powód, by przełożyć wyjście. Późne popołudnie również jest przyjemne, ale sprawdź, ile masz czasu do zmroku, bo zejście przy słabym świetle jest niewygodne.
Weź więcej wody, niż myślisz, że potrzeba, bo jest dostępna głównie w pobliżu początku szlaku, a do tego kapelusz, krem z filtrem, lekką kurtkę na wiatr i buty z prawdziwą przyczepnością, a nie płaskie tenisówki. Rozsądne są też mała apteczka i naładowany telefon. Podstawy opisuje lista rzeczy do spakowania, a strona o wysokości wyjaśnia, co robić, gdy źle się poczujesz w drodze na górę.
Dla kogo i kwestie bezpieczeństwa
Pinkuylluna jest dla każdego w niezłym zdrowiu, kto potrafi wspinać się po stromych schodach przez pół godziny lub dłużej. Nie jest dobrym wyborem dla osób z problemami z kolanami, silnym lękiem wysokości albo bez czasu na aklimatyzację. Dzieci mogą ją pokonać, jeśli pewnie stąpają, ale trzymaj je blisko na krawędziach. Nie próbuj przy złej pogodzie ani po ulewnym deszczu.
Samotne wędrowanie jest tu częste, ale krótki, cichy szlak to miejsce wymagające ostrożności: powiedz komuś, dokąd idziesz, idź w godzinach dziennego ruchu i unikaj wspinaczki późno w ciągu dnia. Ogólne środki ostrożności opisuje strona o bezpieczeństwie. Ponieważ półki są wąskie, nie wchodź na mury dla zdjęć i zostań za liną lub barierką, jeśli są. Lokalny przewodnik nie jest wymagany na tej trasie, ale się przydaje, jeśli chcesz, by objaśnił ci dzieje spichlerzy.
Jak połączyć z twierdzą i pociągiem
Większość osób łączy Pinkuylluna z głównym stanowiskiem. Zwykle najpierw wspina się do spichlerzy, wcześnie, póki powietrze jest chłodne, a potem przechodzi przez miasteczko do twierdzy, albo zwiedza twierdzę o otwarciu, a Pinkuylluna później w ciągu dnia. Razem zajmują większość przedpołudnia, więc pasują do pobytu na jedną noc lub dłużej; pospieszna godzina przed pociągiem nie wystarczy na oba miejsca.
Ponieważ pociągi na Machu Picchu odjeżdżają ze stacji w Ollantaytambo, wielu podróżnych wciska spacer w drodze tam lub z powrotem, co wyjaśniają artykuły pociągi na Machu Picchu i pociągi w Peru. Sprawdź godzinę odjazdu i zostaw zapas. W szerszym planie miasteczko leży między Cusco a Machu Picchu, a Moray i inne przystanki omawia strona wycieczki po Świętej Dolinie Inków oraz przegląd Świętej Doliny Inków. Jeśli zmierzasz na Szlak Inków, ten spacer jest też niezłym sprawdzianem, jak radzisz sobie ze stromizną.
Gdzie nocować
-
Znajdź hotele
Ollantaytambo
Poranne pociągi do Machu Picchu i miasteczko do zwiedzania pieszo
Najczęściej zadawane pytania
Czy Pinkuylluna jest bezpłatna?
Kilka źródeł opisuje szlak do spichlerzy jako bezpłatny, czasem z księgą do wpisania na początku, podczas gdy główna twierdza jest objęta cusqueńskim biletem turystycznym. Ponieważ relacje się różnią, zapytaj w hotelu lub w informacji turystycznej w Ollantaytambo.
Ile trwa wejście na Pinkuylluna?
Szacunki podejścia wahają się od około 30 minut do godziny, a wizyta z powrotem zajmuje zwykle od jednej do dwóch godzin. Powolni piechurzy i osoby zatrzymujące się przy każdym spichlerzu mogą potrzebować więcej.
Czy podejście na Pinkuylluna jest trudne?
Jest krótkie, ale strome, miejscami po nierównym kamieniu i luźnej ziemi, bez cienia. Większość osób w niezłej formie poradzi sobie we własnym tempie, ale to kiepski wybór dla kogoś ze słabymi kolanami lub lękiem wysokości.
Czy Pinkuylluna jest lepsza niż główne stanowisko w Ollantaytambo?
To różne miejsca. Twierdza ma najpiękniejsze kamieniarstwo i wielki mur świątyni, a Pinkuylluna daje widok na miasteczko i twierdzę, przy mniejszej liczbie ludzi. Większość odwiedzających zwiedza oba, jak opisano na stronie o twierdzy.
Do czego służyły budynki na Pinkuylluna?
To inkaskie spichlerze (qollqas) na zboże i inne płody. Zimne, wietrzne położenie i otwory wentylacyjne pomagały chronić żywność przed zepsuciem.
Czy na Pinkuylluna potrzebny jest przewodnik?
Do samego spaceru przewodnik nie jest wymagany, a ścieżka zaczyna się w miasteczku. Przewodnik przydaje się, jeśli chcesz, by objaśnił dzieje spichlerzy i stanowiska, a wiele wycieczek po Świętej Dolinie Inków o tym wspomina.
Co to za twarz na przeciwległej górze?
Zwiedzającym często pokazuje się twarzopodobny kształt w skale, zwany twarzą Inki albo wiązany z bóstwem Tunupa. To lokalna tradycja i wierzenie, a nie coś, co ustalili archeolodzy.
